Print deze pagina

Al 20jaar respect voor de natuur

Enkele foto's vind je hier

Het is al maanden bezig, die drukte rond de organisatie van de academische zitting ter ere van het 20-jarig bestaan van Kruin. En dat we het goed willen doen. Uiteraard.
Aankondigingen, genodigden, een locatie, aankleden van die locatie, eten en drinken, sprekers, geld om dit te organiseren. Sponsors dus.
Aangepaste muziek, een aandenken voor de stichters, cadeautje voor de sprekers, taakverdeling voor de dag zelf, ontvangst van de gasten, begeleider voor de muzikanten, gereserveerde plaatsen met kaartjes voor de speciale gasten, wegwijzers, plaatsen van die wegwijzers.
Ik vergeet waarschijnlijk de helft. Je kunt het zo zot niet noemen of er is aan gedacht.
En dan breekt die dag aan.
Om 8 uur zijn we reeds aanwezig in het kasteel. De mensen van Zonnewende hebben voor ons al een hoop werk verricht. Zij hadden de dag ervoor Winterwende gevierd en ze hebben voor ons ’s nachts nog het podium verhuisd. Straffe gasten.
We brengen de zaal in orde, onze techniekers testen de computerapparatuur uit. De drank staat koud en de broodjes zijn al geleverd. De receptietafels zijn mooi gedecoreerd en de bloemekes brengen er wat kleur in. De wegwijzers zijn opgehangen. De stoelen staan klaar. Hier en daar wordt er een das rechtgetrokken. We zijn er klaar voor.
En dan loopt alles als een trein. De sprekers zijn de moeite waard om naar te luisteren en niet onbelangrijk : ze blijven binnen de planning. De muziek verzorgd door het blokfluitenensemble Loquinto is gewoonweg schitterend. De stichters worden verwend met een uniek schilderijtje van Robert Vlegels. En dan is er de receptie.
Een lekker glas cava en dito broodjes en je voelt de stress zo wegebben. Het is een plezante groep die daar nog staat te praten.
Wie zijn ze die Kruin leden en sympathiesanten? Hoelang zijn ze al bij Kruin en hoe zijn ze er bij gekomen?  
Met die vragen ben ik zo hier en daar eens gaan aankloppen.
Wat mijn geïnterviewden gemeen hebben is het respect voor de natuur en het gevoel dat er moet gewaakt worden over deze waarden. Sommigen zijn al 20 jaar lid. Van het eerste uur. Anderen hebben Kruin leren kennen op wandelingen soms zelfs georganiseerd door andere organisaties. “De gezinsbond” heb ik meerdere keren horen vernoemen. Anderen waren bezorgd over de “potpolder”. Nog anderen leerden Kruin kennen door vrienden of vonden extra informatie bij Kruin die ze in de klas konden gebruiken. Ook de problemen rond de Barbierbeek hebben mensen naar Kruin geleid. Graag vertellen ze me hun verhalen en anecdotes. Soms is het ook wat triestig, “Mijn man had er vandaag bij moeten zijn … “. Dit zijn mensen van vlees en bloed.
Niet iedereen van hen is een “natuurspecialist” maar ze waarderen het werk van al onze vrijwilligers.
Kruin mag best trots zijn over deze voorbije 20 jaar.
Nine Van Hoyweghen