Print deze pagina

Najaarswandeling Zichem - Averbode 2001

De Witte Van Zichem achterna

Bij het afsluiten van een nabeschouwing, van één of andere uitstap, worden wel eens deze woorden gebruikt: Het was, wat mij betreft, een zalige uitstap, de afwezigen hadden weer eens ongelijk…en tot slot voor alle leden, uitkijken naar een volgende reis .

Hoogst waarschijnlijk hebben een aantal Kruinen deze laatste boodschap aan zich laten voorbij gaan. Want uitzonderlijk en waarachtig…de achterste zitplaatsen in de bus bleven deze keer vrij. Ongetwijfeld gaat de volledige raad van bestuur, nu hun hersenschors pijnigen om hiervan de oorzaak te ontdekken. Misschien enkele mogelijkheden: véél tekort bij huis, mijn botten zijn nog niet proper van de andere keer, waarom zo vroeg opstaan om wéér eens de natuur in te trekken, bah… de bus zal toch al vol zitten, Scherpenheuvel en Zichem al genoeg van gehoord, nie veel goesting, en tot slot eerlijkheidshalve… 'k was 't vergeten.
Maar de rest wist het nog wel, die hebben trouwens kunnen genieten van een meer dan perfecte activiteit. Trouwens een goede voorbereiding zal hier weerom niet vreemd aan zijn.

Het vriendelijk ontvangst in het voor ons vrijgehouden hoekje, van het gezellig etablissement "Sooi van 't Hof van Tongerlo", kreeg een dikke tien. Een eerste hapje uit onze picknick tas, met de warm geserveerde plaatselijke weldaad, eigenlijk kon er ons toen al geen vlieg meer kwaad.

Langs de 'Demerbroeken'

Door de brede vallei van de Demer, tussen de dorpskernen van Testelt, Averbode, Zichem en Messelbroek bevindt zich een uniek brok natuur: de Demerbroeken. Een waterrijk karakter, grote variatie aan plantengroei. De oude turfvijvers, sloten en plassen zijn dan ook voor allerlei waterminnend gedierte een waar paradijs. De prachtige vogelkijkhut,die menig verrekijker uitnodigde om de aanwezige vogels tijdlang gade te slaan. Dit fragment, zou in de nabije toekomst, ook wel eens in onze eigenste potpolder waar te nemen zijn!
Op naar de 'Witte van Zichem'. Zichem dankt zijn bekendheid in Vlaanderen aan de nog steeds populaire schrijver Ernest Claes, die in vele romans zijn geboortestreek heeft beschreven. Zijn meest gelezen boek is ongetwijfeld 'De Witte', dat in verschillende talen werd uitgegeven en ook tweemaal werd verfilmd.

De Maagdentoren. Ja dat was weer iets echt speciaals, opgetrokken in de typische Diestse ijzerzandsteen, met muren van maar liefst 4.10 meter dikte! Natuurlijk cirkelt hieromtrent een legende waaraan de Maagdentoren zijn naam dankt. Het was zoiets van : Rosita de dochter van de Heer van Zichem, die verliefd werd op een eenvoudige soldaat etc… de rest moet je maar eens ter plaatse gaan lezen (of Internet).

En dan echt "te voet naar Scherpenheuvel", langs een eeuwenoude bedevaartweg naar de basiliek.Maar dat was nog eens een stukie prachtig klimmende natuur.

Scherpenheuvel heeft uiteraard een héél interessante geschiedenis. Zo betoonden de aartshertogen Albrecht en Isabella een grote devotie voor het Mariabeeld dat sinds de middeleeuwen op de 'scherpe heuvel' werd vereerd. Tot op vandaag de drukst bezochte bedevaartplaats in België.

Allé daar staat ze dan de 'Basiliek van Scherpenheuvel' de kaarsreuk was direct herkenbaar.

Straf hé, maar ook nu diende er weer gewacht te worden op…wie? Op enkele vogelaars die warempel een aantal 'Roodborsttapuiten' met de kijker hadden opgemerkt. Natuurlijke vertraging noemen ze zo iets dergelijks.

Aangekomen in herberg de " Rode Leeuw " waar hoegenaamd niet lang op het blond schuimend bier diende gewacht te worden.

Beschouwing: Het was, wat mij betreft, een zalige uitstap, de afwezigen hadden weer eens ongelijk en tot slot voor alle leden, uitkijken naar een volgende reis .
Paul Volckerick