Print deze pagina

Op de purp'ren Mechelse hei...

"Als de brem bloeit op de hei schalt een lied uit haag en kant...." zo beschreef Ernest Claes ooit zijn geliefkoosde open ruimte. Het doet me steeds aan die echte lente denken met trossen vol gele brem bloemen en uit elke hoek een vogel gezang.

Als de “kruipbrem” bloeit op de heide, dan is het hoog zomer en heerst er een onwezenlijke maar zalige stilte op de heide.  Maar ... tussen O.L.Vrouw Hemelvaart en O.L.Vrouw geboortefeest kleden de heide heuvels zich met een paars deken van fleurige struikheide. Dan is de heide op zijn mooist.  Dat het zondag 29 augustus nog hoog zomer was wisten we alleen van de kalender. De groep gegadigden was ditmaal dan ook zeer klein, zes in totaal.

Rode dopheide - Foto: V.Heyman

Wat was dat een ganse dag genieten! De forse plensbui kort voor de middag scheen er bij te horen. Gelukkig deed de regenbroek van Nand het tij keren en waren we gerust voor de rest van onze wandeldag.

Wat was er dan allemaal zo mooi om van te genieten?  Uiteraard in dit natuurpark van de Hoge Kempen de uitgestrekte bloeiende heidevelden. Dit is voornamelijk de Struikheide (Calluna) die soms nog werd opgesmukt door de Rode Dopheide (Erica soort). Deze zeldzame purper rode dopheide vinden we enkel hier nog terug, plus enkele relict vegetaties in de buurt van Brugge. In tegenstelling tot de algemeen gekende rozig gekleurde dopheide groeit de Rode Dopheide op droge vlakten.

Het ganse natuurpark is een aaneenschakeling van glooiïngen begroeid met heide, afgewisseld met bossen van naaldhout en open loofbos. In de open heidevelden vinden we solitaire eiken die onderaan reeds vertakken en met die volledig verstrengelde takken reusachtige kruinen vormen die tot aan de grond reiken.

Uiteraard vonden we nog een aantal plantenjuweeltjes zoals de Kruipbrem, Kleine Zonnedauw, Waternavel en Walstro.

Kleine Zonnedauw - Foto: V.Heyman

Omdat men in dit gebied het aloude dennenhout tracht om te zetten naar open loofbos van zomereik en berk, krijgen meer en meer interessante struwelen de kans zich te ontwikkelen als onderbegroeiïng in het bos. Zo vinden we hier onwaarschijnlijk veel Sporkehout, Adelaarsvaren, Blauwe bosbes en uiteraard ook Bramen. In het Mechels Ven vonden we nog het echte Veenmos.

Ook landschappelijk is de hoge Kempen uniek. Het ligt op een hoog plateau dat doorsneden wordt door de Maasvallei en nog een aantal rivieren. Je krijgt hier fantastische vergezichten. En loop je langs scherp ingesneden valleien, dan waan je je soms ergens in de Ardennen. Van op het hoogste punt van het natuurpark, namelijk 104m TAW kan je dan ook een gebied overschouwen van Duitsland, Maastricht tot in Voeren, en zelfs de Hoge Venen. De Maasvallei ligt daar op 40 m TAW. (De Tweede Algemene Waterpassing is de referentiehoogte waartegenover hoogtemetingen in België worden uitgedrukt. Een TAW-hoogte van 0 meter is gelijk aan het gemiddeld zeeniveau bij laagwater te Oostende.)

Voor de vogelliefhebbers was het, mede door het winderige weer geen topdag. Maar toch deden zich enkele plezante waarnemingen voor zoals veel zwaluwen trek, enkele Tapuiten die eerst een beetje verstoppertje speelden en op veilige afstand bleven, maar daarna toch haarscherp in beeld kwamen. We kregen tweemaal Sperwer en een Boomvalk te zien. De top was echter een mannetje Blauwe kiekendief dat uit het niets opdook, opgepikt door Dirk, en traag de ganse horizon afvloog.

Een ander fenomeen waren de massa’s paddenstoelen, diverse boleten, waaronder heksenboleet, plaatjeszwammen in de meest onmogelijke vormen en kleuren, gele aardappelbovisten en enkele aardsterren. De meeste zijn een lekkernij voor ...de slakken, zo blijkt, vermits er velen aangebeten waren.

Terug aan het vertrekpunt “Poort Mechelse Heide” aangekomen, onder het terras van ’t Salamanderke en genietend van koffie en Karmeliet zaten we ons zessen nog even na te genieten van al dat moois. Bij Nand kwam het alom gekende gezegde over de lippen “de afwezigen hadden weer eens ongelijk”.

Gilbert

Boleten - Foto: V.Heyman