Print deze pagina

Voeren, beloeren...en genieten!

Met het idee ons tuintje van 10m op 10m wat levendiger te maken ben ik in oktober 2007 begonnen een voedertafel voor vogels op te zetten. Naast mezenbollen, pindanootjes, zaden, brood en vogelpaté van gedroogde insekten, lagen er ook boomstronken en takkenbussels waar insektjes in komen huizen, een extraatje voor de insektenetende vogels. Tot dan toe kreeg de tuin bezoek van een koppel tortelduiven die in de boom naast de tuin wonen, een bende spreeuwen die af en toe uit de lucht duikelden, een paar merels, die naarstig over het gras huppelden om een pier te verschalken en een bende huismussen die tussen de struiken scharrelden op zoek naar zaadjes.

Reeds enkele dagen nadat de voedertafel geinstalleerd was, begon de invasie. Het begon met de “habitués”: de huismussen, die met 10 tot 20 beesten neerstreken in de tuin: op de grond en in de struiken. Onder de mussen zaten zowel mannetjes als vrouwtjes. De vrouwtjes, en soms ook de mannetjes hingen aan de mezenbollen zoals echte acrobaten. Als de spreeuwen neerstreken, meestal één voor één, en ook aan de vetbollen gingen hangen, weken de mussen niet. Ze aten hun buik

gewoon verder vol, zonder zich te storen aan die grote lawaaimakers in hun prachtig gevlekt winterkleed. De spreeuwen onder elkaar kwamen meestal wel goed overeen, maar als ze met teveel waren dan maakten ze ruzie om de vetbollen. Ze hebben een lange bek en zaten daarmee tot diep in het vet, zodanig dat het vet aan hun bek en pluimpjes hing. Ook de mussenbekjes zaten onder het vet. Ik had er servetjes moeten hangen. Een bepaalde periode zag ik alleen mannetjes merel. Tot ik op een dag zag dat het mannetje de vrouwtjes wegjoeg uit de tuin. Blijkbaar eiste hij alle voedsel voor zich op als er geen nest was? Nadien waren de rollen weer omgekeerd en zag ik alleen de vrouwtjes... hadden zij samengespannen en de mannetjes weggejaagd? Eén keer zat er een lijster samen met de mussen op de grond mee te zoeken naar een lekker hapje.

En dan was er het kleurrijke volkje van mezen: koolmees, pimpelmees en zwarte mees. Zij waren meestal alleen,

soms met twee. Ze waren ook veel zenuwachtiger dan de mussen. Koolmees en pimpelmees gingen op de voedertafel een pindanoot pakken in hun pootjes, gingen ermee op een tak zitten en peuzelden rustig de noot op. Een geweldig zicht! Als ze aankwamen gingen ze ook eerst even de “kat uit de boom” kijken: vanop een takje overtuurden ze het restaurant en doken dan naar het beste stuk. Ze lieten zich ook verleiden om tussen de mussen aan de mezenbollen of de pindazakjes te gaan hangen. De zwarte mees was een geval apart. Ik merkte ze voor het eerst op toen ik buiten in de tuin was. Ik hoorde een geluid aan de mezenbollen en de zwarte mees (een koolmees zonder het geel en groen en met een witte vlek in de nek) was druk bezig aan een vetbol, zonder zich te storen aan mij. Ik stond er amper 3m af! Ook mevrouw merel kwam heel dichtbij: tot op een halve meter kwam ze zaadjes pikken uit de zaadschotel. Ik probeer ook alle soorten die de tuin bezoeken te fotograferen, maar de zwarte mees was een moeilijke gast: ze kwam enkel 's morgens en was altijd alleen.

Als het grote geweld van mussen en spreeuwen weg was dan liet het roodborstje zich zien. De restjes die op de grond gevallen waren, werden deskundig opgeruimd. Soms liep er een vreemde mus tussen de huismussen: een heggemus. De kop is donkergrijs en het bekje is fijn, een duidelijk verschil met de huismussen. Het beestje bleef op de grond rondscharrelen. Na een paar weken zijn ook de vinken gekomen, soms met twee, soms met drie. Het wit op de vleugels en het roodachtige verenkleed verried hen tussen de andere vogels. Zij zochten onder de struiken naar iets van hun gading. En op een ochtend

kwam ook mevrouw vink langs. Eenmaal heb ik een winterkoninkje gezien, waarschijnlijk kwam het wel meer, maar het is zo klein en onopvallend tusssen de takken. Ik had de schaal met zaden zo geplaatst dat enkel kleine vogeltjes er gemakkelijk aan konden. De twee tortels wrongen zich in allerlei bochten om een zaadje te kunnen meepikken. Na enkele weken waren ze er toch in geslaagd om zelfs met zijn tweeën in de schaal te gaan zitten! Helaas aten ze niet alleen de schaal leeg maar lieten er ook één en ander in vallen... Als er brood buiten gelegd werd kwamen er nu ook houtduiven op af. Op 1, 2, 3 was alles

op, die beesten kennen er wat van! Blijkbaar ging de boodschap van een 3-sterren vogelrestaurant vlug rond!

Op het telweekend van Natuurpunt was er alweer een nieuwe gast te bewonderen: een ringmus. Nu ik huismus en ringmus beide kon bekijken zag ik een duidelijk verschil. Op datzelfde weekend kwam ook het winterkoninkje even op bezoek. Zouden ze het geweten hebben dat er een telweekend was?

Veerle